Welkom!

Welkom op dit gloednieuwe blog!

Dit is een blog over het leven, over wensen, dromen, moeilijkheden, verplichtingen, eigenlijk is alles bespreekbaar.

Reacties, opmerkingen, tips en dergelijke zijn altijd welkom als het op respectvolle wijze gebeurt. Wil je graag als gastblogger jouw verhaal delen, laat het even weten! 

Mail ons: 1000waystoliveyourlife@gmail.com 

Advertenties

Veiligheid en scholen

Een ding wat mij op het moment behoorlijk bezighoudt is de verkeerssituatie rondom de basisschool van mijn 8-jarige dochter.

Jarenlang zat deze school aan een doodlopende weg, meer dan 30 jaar als ik het goed heb. Zelf heb ik namelijk op de naastgelegen basisschool gezeten en toen was die weg al gesloten.

Enige tijd geleden zijn ze in deze wijk met nieuwbouw begonnen en daarom moest de doodlopende weg opengemaakt worden voor bouwverkeer. Ook al geen wenselijke situatie bij een tweetal basisscholen maar goed, het zou tijdelijk zijn en alle betrokkenen zouden goed geïnformeerd worden om het zo veilig mogelijk te houden.

Inmiddels is het grootste deel van de werkzaamheden afgerond maar nu blijkt dat de weg, die inmiddels bijna een racebaan geworden lijkt te zijn, open blijft.

Ouders en leerkrachten vinden dit geen goed idee. De omgeving rondom scholen moet zo veilig mogelijk zijn voor de kinderen, de ouders die ze brengen en ophalen en dat is nu zeker niet het geval.

Vanuit de ouderraad en leerkrachten is er dan ook een handtekeningenactie gestart en is er contact gezocht met de krant (zie de foto bij dit blog). Wij hopen dat zoveel mogelijk mensen willen helpen om weer een veilige situatie te creëren voor onze kinderen, zij zijn onze toekomst!

Ik waardeer het enorm als je een reactie achterlaat, dit bericht deelt of ons wilt helpen actie te ondernemen!

Winterweer

Het echte winterweer is inmiddels enorm aanwezig in ons landje. Grappig om te zien hoe een goed ontwikkeld land als het onze helemaal in rep en roer raakt waar dit in andere landen eerder een klein ongemakje is omdat ze daar veel extremere weersomstandigheden gewend zijn. Soms lijken we wel een stel kippen zonder kop die niet meer weten wat te doen.

Mensen in het verkeer kunnen zich ook niet altijd meer normaal gedragen als er sneeuw ligt. Juist nu moet je extra goed opletten en is het zo ontzettend belangrijk dat je zichtbaar bent voor je medeweggebruikers. Vandaag onderweg naar huis na het werk merkte ik op hoe slecht mensen eigenlijk op de veiligheid letten. Ik kwam auto’s tegen met de koplampen nog volledig ondergesneeuwd waardoor ze niet goed zichtbaar waren, auto’s waarvan de ramen amper sneeuwvrij gemaakt waren en waar nog grote brokken sneeuw op het dak lagen die er tijdens het rijden afvielen, je zult er maar achter rijden en zo’n brok op je voorruit krijgen…. Dan kun je je eigen auto nog zo goed sneeuwvrij gemaakt hebben, je snelheid en de afstand tot je voorganger aangepast hebben aan de weersomstandigheden en dan nog kan je zomaar ineens geen zicht meer hebben doordat een ander nalatig was… Wandelaars, fietsers en bromfietsers/scooterrijders hebben het nu helemaal moeilijk. Ze zijn in verhouding tot de automobilisten enorm kwetsbaar met dit weer. Voor hun eigen veiligheid zouden ze eigenlijk het beste goed opvallende kleding moeten dragen. Want zie met je auto maar eens op tijd te remmen als ze “ineens” voor je opdoemen.

Desondanks heeft de sneeuw ook zo zijn charmes, het is een geweldig decor voor je foto’s, filmpjes, eigengemaakte kerstkaartjes en wat je allemaal nog meer kunt bedenken. Kinderen, zowel de kleine als de grote kunnen nu heerlijk spelen. Sneeuwballengevecht, sneeuwpoppen maken, sleeën, het kan niet zo heel vaak hier in Nederland. 

Ik hou absoluut niet van de kou en van mij mag het altijd zomer zijn (hoe kouder het is, hoe meer last ik heb van stijve gewrichten dankzij fibromyalgie) maar de sfeer die het oproept maakt me wel altijd blij. Veel lichtjes, versierde huizen, gezelligheid in veel winkelstraten, veel kerstbomen, gourmetten, warme chocolademelk met slagroom, gezellige filmavondjes op de bank met een grote voorraad thee en lekkers. 

Maar deze dagen zetten me ook veel aan het denken. Het zijn dagen die je met je geliefden samen wilt zijn. Dan voel ik, en velen met mij, ook altijd weer het gemis van degenen die we hebben verloren. Die er in onze harten en herinneringen altijd bij zullen blijven maar die we fysiek zo missen. Dan denk ik aan de mensen om me heen die nu helemaal geen zin in deze donkere dagen hebben omdat hun gemis en verdriet nog veel te groot is. Ik zou zo graag hun pijn willen verminderen maar dat is helaas niet mogelijk. Maar ik hoop dat ze weten dat ik aan ze denk en dat ze niet alleen zijn.

In deze tijd hebben ook meer mensen gezondheidsklachten. De donkere dagen zorgen ervoor dat mensen somber kunnen worden of juist grieperig. Het mooie aan mijn werk vind ik in de winter dat ik mensen kan helpen dit aan te pakken. Soms door ze dingen te verkopen maar ook al door het geven van advies want mensen hebben vaak alles al in huis om zich beter te voelen maar moeten daar alleen nog even aan herinnert worden.

Mocht je nou advies nodig hebben omdat je niet lekker in je vel zit of omdat je een lage weerstand hebt, stuur dan even een berichtje naar info@beautybodymind.com of 0637576229. 

Reacties op dit blog, een idee voor een blog of je eigen blog (anoniem of met vermelding van je naam) kun je mailen naar 1000waystoliveyourlife@gmail.com 

Voedselbank

temp1530407343.pngDe voedselbank…

Vroeger dacht ik altijd wat handig dat ze er zijn maar verder dacht ik er niet over na en ging ik gewoon verder met mijn leven.

Toen op een gegeven moment een goede vriend van mij naar de Voedselbank moest kreeg ik er een iets beter beeld van. Ik vond het geweldig dat hij geholpen werd in die voor hem moeilijke periode. En jeetje, wat kreeg hij veel spullen van ze. Ik was behoorlijk onder de indruk. Maar wat het allemaal echt inhield en wat erbij kwam kijken, dat wist ik toen nog niet. Ik had ook nooit gedacht zelf ooit gebruik van hun hulp te zullen maken. Maar daar kwam in 2016 verandering in.

Ik was inmiddels bevallen van mijn 3e kind. Tijdens de zwangerschap werd het contract op mijn werk niet verlengd. Ze gaven daar namelijk geen vaste contracten. Ik had een baan voor maar 16 uur en zat voor 8 uur in de bijstand. Die 16 uur werden dus een WW uitkering, voorafgegaan door een zwangerschapsuitkering. En daar ging het dan helaas ook mis.

In de tijd dat je zwanger bent en werk krijgt je baas van het UWV een vergoeding voor jou verlof. En ga je uit dienst dan vult je werkgever een formulier in en krijg je rechtstreeks van het UWV die zwangerschapsuitkering. Bij mij was er iets mis gegaan waardoor dat formulier niet bij het UWV kwam en ik dus niks uitbetaald kreeg. De bijstand heeft toen het tekort aangevuld en zodra alles op orde was moest ik die aanvulling terugbetalen. Tot zover allemaal heel duidelijk en logisch toch?

Tot het moment dat het UWV alle juiste formulieren had en mij met terugwerkende kracht het gemiste bedrag uitbetaalde. Ik heb alles netjes doorgegeven aan de bijstand, inclusief kopietjes van alle brieven en betaalspecificaties. Dan ga je ervan uit dat het goed geregeld is, dat ze je het juiste bedrag laten terugbetalen en dat het dan klaar is. Helaas was het niet zo simpel… Ik werd teveel gekort en de bijstand bleef volhouden dat het allemaal klopte. Verschillende mensen, zowel vrienden als mensen van instanties (Socius o.a.) hebben samen met mij de berekeningen nagelopen en alles goed uitgezocht. Zij kwamen tot dezelfde conclusie als ikzelf: er werd te veel geld teruggevorderd. Na talloze keren bellen en mailen kreeg ik het 7! weken later eindelijk voor elkaar dat ik op afspraak mocht komen om het hierover te hebben.

Alle papieren meegesleept inclusief berekeningen etc. en het gesprek aangegaan. Meneer had ook een hele stapel papierwerk liggen en daaruit bleek dat de berekeningen wel klopten en dit liet hij mij dan ook zien. Wat mij daarbij opviel was dat er gerekend werd met een salaris van mijn toenmalige werkgever en een zwangerschapsuitkering van het UWV die ik gelijktijdig ontvangen zou hebben. Dit klopte niet want zolang ik werkte kreeg de werkgever uitbetaald door UWV en niet ikzelf. Het bleek dat ze dus al die tijd dat ik aangaf dat de berekeningen niet klopten en dat ze mij teveel gekort hadden ze bleven rekenen met foutieve informatie. Ja, dan klopte hun berekening zeker wel. Uiteindelijk is dit goedgekomen en kreeg ik het teveel terugbetaalde bedrag weer terug!

In de tussentijd was ik echter wel bij de Voedselbank terecht gekomen omdat ik na het betalen van mijn rekeningen en het kopen van luiers en babyvoeding niks meer overhad om eten van te kopen en ik ook niet oneindig afhankelijk kon blijven van mijn ouders.

De eerste keer vond ik het doodeng en gênant om daar te komen. Maar de warmte en vriendschap die ik daar ervoer zorgden ervoor dat ik snel over die negatieve gevoelens heen was. En dan heb ik het nog niet eens over de tassen vol met eten, drinken, luiers, billendoekjes, kattenvoer, gebak voor onze verjaardagen, cadeaupakketten voor de verjaardagen van de kinderen en de dingen als tandpasta, wcpapier, douchegel die we kregen. Hartverwarmend wat ze degenen die het nodig hebben geven en daarnaast hebben ze ook altijd een vriendelijk woord, luisterend oor en een glimlach voor je.

Vandaag is de dag waar ik naar uitgekeken heb, de laatste keer dat ik heen ga. Want inmiddels is alle financiële bagger die door het bovenstaande verhaal veroorzaakt was eindelijk opgelost en ik heb een kleine 2 maanden geleden een geweldige baan met doorgroeimogelijkheden gevonden. Ik zit nu dan ook met gemengde gevoelens te wachten op mijn laatste pakket. Dolblij dat het klaar is, enorm dankbaar voor alles wat ik hier gekregen heb (zowel in de pakketten als qua vriendelijkheid etc) maar daarnaast ga ik de mensen hier missen. De mensen die zich inzetten voor de Voedselbank en zorgen dat alles goed geregeld wordt en iedereen zijn/haar pakket krijgt maar ook de mensen die ik tijdens het wachten op mijn beurt heb leren kennen en waarmee ik mooie gesprekken gevoerd heb, de mensen die ieder om een andere reden hier terechtgekomen zijn. Lieve allemaal, ik hoop dat jullie situatie ook zodanig veranderd dat jullie niet meer afhankelijk hoeven te zijn van hulp. Ik wens jullie het allerbeste toe en hoop jullie nog eens te zien en spreken!

Verkeershufter

Vind je het normaal om mensen bijna van de weg te rijden omdat jij haast hebt? Mensen zowat op de bumper te zitten omdat jij sneller op de plaats van bestemming wilt zijn? Weet je dat ik graag heelhuids na het werken terug bij mijn kinderen wil komen die bij mijn ouders op mij wachten? En dat die andere man of vrouw die ook zo door jou gehinderd werd ook graag veilig op de plaats van zijn of haar bestemming wil aankomen? Daar heb je vast niet aan gedacht toen je ons beide met je TCA taxi bijna van de weg drukte toen je moest ritsen. Ik liet die ander netjes voor en jij moest en zou nog tussen ons in rijden. Waarom?? Waarom drukte je mij bijna van de weg af en zat je zo te pushen bij degene voor je? Je had best wel een heer (of dame) in het verkeer kunnen zijn toch? Kost weinig moeite maar wordt enorm gewaardeerd. Was je te laat vertrokken op je rit naar Tata Steel? Of rij je altijd zo achterlijk? Weet je wel dat jouw rijgedrag ongelukken kan veroorzaken? Mensen gewond kan laten raken, gehandicapt kan maken of zelfs hun dood kan veroorzaken? Sta je daar wel eens bij stil als je zo achterlijk rijdt? Of boeit het je niets zolang je maar op tijd bent en betaald krijgt? Rij je ook zo als je passagiers in je taxi hebt zitten? Of ben je dan wel een nette vent (of dame)? Van een beetje rekening met anderen houden ga je echt niet dood hoor, het levert je juist eerder een glimlach, een dankjewel en respect op. 

Helpen op school

Een bijdrage leveren voor de basisschool van je kind(eren) hoeft niet moeilijk te zijn en al helemaal niet veel tijd te kosten. Iedereen kan dit op zijn/haar eigen manier invullen en alles wat je doet is waardevol voor jouw kind(eren) en zijn/haar (hun) klasgenootjes. 

Een kort gesprekje met een ander kindje kan al heel veel betekenen voor dat kindje dat zich dan gezien voelt. De kleine dingetjes zijn vaak het belangrijkste voor ze.

Er zijn voor allerlei activiteiten en uitstapjes geregeld wat extra handen nodig. Samen kom je een heel eind. 

Zo ben ik laatst samen met mijn jongste even aan het helpen geweest met het doorlezen van het pestprotocol, wat administratieve dingen voor de Schoolbibliotheek etc. Dit omdat ik 1 van de Schoolbibliotheek moeders ben en lid van de Ouderraad.

Vandaag had mijn middelste schoolkorfbaltoernooi. Ik had me aangemeld als begeleider voor haar team. Tussen 8.30 uur en 8.45 uur moesten we ons melden en om 9 uur was het officiële begin van het toernooi. Mijn oudste wierp zich op als mijn assistent en zo hebben we met zijn allen een gezellige dag gehad. Helaas kwam ons team niet zo ver maar ze hebben enorm goed hun best gedaan en waren erg enthousiast. Voor die blije gezichtjes doe ik het. En eerlijk is eerlijk, ik geniet net zo hard als de kinderen.

Als fantasie en de werkelijkheid door elkaar heen gaan lopen…

Een poosje geleden ging ik ’s avonds laat nog even tanken nadat ik bij iemand op visite geweest was. Het was donker en stil. Amper ander verkeer, weinig geluiden om me heen. Kleine jongen half slapend in zijn autostoeltje. Pinnen aan de pomp dus kon hij lekker blijven zitten. Tijdens het openen van mijn tank en het daaropvolgende pinnen ging alles nog goed. Ik leg mijn mobiel inclusief pinpas in de auto en begin met tanken. Op dat moment komt ineens uit het niets de gedachte in mij op dat ik eigenlijk wel heel erg kwetsbaar ben daar bij dat tankstation. Juist omdat het zo stil en donker was. Mijn gedachten (of fantasie) gingen met mij aan de loop. Wat nou als er ineens iemand mij zou meenemen? Wat zou er dan met mijn binkie gebeuren? Zou die ook meegenomen worden? Of zou hij achtergelaten worden? Maar wie zou er dan voor hem zorgen? Hij is nog te klein om alleen in de auto achter te blijven. En zo bleven mijn gedachten maar doorrazen terwijl mijn tank volliep en het kippenvel zich op mijn lichaam begon te vormen. Gelukkig was de tank snel vol en kon ik weer in mijn auto plaatsnemen om zo snel mogelijk naar huis te rijden. Het heeft nog wel even geduurd voordat ik het nare gevoel en de gedachten van me afgeschud had. 

Is het dan je fantasie die met je op de loop gaat doordat je teveel soortgelijke dingen hebt gelezen in je boeken of op tv gezien hebt in je favoriete programma’s? Komt het doordat er in de media de laatste tijd allemaal zorgwekkende dingen verschijnen die iedereen zouden kunnen overkomen doordat je op het verkeerde moment op de verkeerde plek bent? Komt het doordat je dingen hebt meegemaakt die je niet van je kunt afzetten en waarbij je niet weet of je het ergste inmiddels gehad hebt of dat er nog ergere dingen gaan komen? Of begint hetgeen wat je meegemaakt hebt zich op verwrongen wijze te vermengen met die boeken en programma’s en de dingen die je steeds vaker meekrijgt door de media? Waar het ook vandaan komt, het moet blijkbaar op de een of andere manier naar buiten. En in mijn geval was dat dus in het donker bij het tankstation…

Hebben jullie ook wel eens zulke dingen? Wil je je verhaal met ons delen? Reageren kan hieronder of via 1000waystoliveyourlife@gmail.com 

​Een relatie die dood is ….

Tegengekomen op Facebook en met toestemming geplaatst!
We maken allemaal wel eens de fout, dat we te lang blijven hangen in een relatie waar de liefde al vervaagt is, het is een sleur waar je in leeft, je houdt je vast aan herinneringen van wat is geweest.

De belangrijkste bouwstenen van een relatie is: eerlijkheid, openheid, respect en vertrouwen.

Als één  van deze dingen verdwenen is, dan loopt de relatie ten einde.

Als je niet meer eerlijk tegen elkaar kunt zijn, dan leef je in een leugen, hoelang kan je jezelf voor de gek houden voordat je dat zal begrijpen?

Als je niet open kan zijn tegen elkaar, wat heb je elkaar dan nog te vertellen, als je niet jezelf kunt zijn?

Als het respect is verdwenen en je te vaak ruzie maakt met elkaar, wat heb je dan voor leven?

Als je elkaar uitscheld of elkaar lichamelijk pijn doet, dan is de liefde allang verdwenen.

Als je elkaar niet kunt vertrouwen, wat heb je elkaar dan nog te geven?

Jaloezie is een ziekte, daar wil je niet mee leven.

Mensen blijven veelste lang bij elkaar hangen, ze blijven zich vasthouden aan iets wat geweest is.

Mensen blijven bij elkaar voor de kinderen, maar soms moeten we voor onszelf kiezen.

Als je problemen hebt dan moet je dat samen kunnen oplossen, er is geen relatie meer als je er niet samen voor zal vechten, alles in het leven komt van twee kanten en niet van één.

Een relatie is iets wat je moet blijven voeden, doe je dat niet dan zal de relatie dood bloeden, de liefde vervaagt met de tijd.

Als één van de belangrijkste bouwstenen is verdwenen, dan is het tijd om goed na te denken.

Je kunt je wel vasthouden aan een herinnering, maar dat is het verleden en niet de tijd waar je nu in leeft.

Soms groeien mensen uit elkaar, andere wensen, andere doelen, andere interesses die zich ontwikkelen in de jaren die voorbij gaan.

Dan is het tijd om voor jezelf te kiezen, knopen door te hakken, een oude deur sluiten zodat er een nieuwe deur open kan gaan.

Soms moeten we het vertrouwde laten gaan en kiezen voor een nieuw  bestaan.

Blijf niet te lang hangen in iets wat al dood is want is dood is dood, wat geweest is dat is geweest, dat komt nooit meer terug, blijf niet in het leven stil staan, maar ga vooruit…