Welkom!

Welkom op dit gloednieuwe blog!

Dit is een blog over het leven, over wensen, dromen, moeilijkheden, verplichtingen, eigenlijk is alles bespreekbaar.

Reacties, opmerkingen, tips en dergelijke zijn altijd welkom als het op respectvolle wijze gebeurt. Wil je graag als gastblogger jouw verhaal delen, laat het even weten! 

Mail ons: 1000waystoliveyourlife@gmail.com 

Advertenties

Voedselbank

temp1530407343.pngDe voedselbank…

Vroeger dacht ik altijd wat handig dat ze er zijn maar verder dacht ik er niet over na en ging ik gewoon verder met mijn leven.

Toen op een gegeven moment een goede vriend van mij naar de Voedselbank moest kreeg ik er een iets beter beeld van. Ik vond het geweldig dat hij geholpen werd in die voor hem moeilijke periode. En jeetje, wat kreeg hij veel spullen van ze. Ik was behoorlijk onder de indruk. Maar wat het allemaal echt inhield en wat erbij kwam kijken, dat wist ik toen nog niet. Ik had ook nooit gedacht zelf ooit gebruik van hun hulp te zullen maken. Maar daar kwam in 2016 verandering in.

Ik was inmiddels bevallen van mijn 3e kind. Tijdens de zwangerschap werd het contract op mijn werk niet verlengd. Ze gaven daar namelijk geen vaste contracten. Ik had een baan voor maar 16 uur en zat voor 8 uur in de bijstand. Die 16 uur werden dus een WW uitkering, voorafgegaan door een zwangerschapsuitkering. En daar ging het dan helaas ook mis.

In de tijd dat je zwanger bent en werk krijgt je baas van het UWV een vergoeding voor jou verlof. En ga je uit dienst dan vult je werkgever een formulier in en krijg je rechtstreeks van het UWV die zwangerschapsuitkering. Bij mij was er iets mis gegaan waardoor dat formulier niet bij het UWV kwam en ik dus niks uitbetaald kreeg. De bijstand heeft toen het tekort aangevuld en zodra alles op orde was moest ik die aanvulling terugbetalen. Tot zover allemaal heel duidelijk en logisch toch?

Tot het moment dat het UWV alle juiste formulieren had en mij met terugwerkende kracht het gemiste bedrag uitbetaalde. Ik heb alles netjes doorgegeven aan de bijstand, inclusief kopietjes van alle brieven en betaalspecificaties. Dan ga je ervan uit dat het goed geregeld is, dat ze je het juiste bedrag laten terugbetalen en dat het dan klaar is. Helaas was het niet zo simpel… Ik werd teveel gekort en de bijstand bleef volhouden dat het allemaal klopte. Verschillende mensen, zowel vrienden als mensen van instanties (Socius o.a.) hebben samen met mij de berekeningen nagelopen en alles goed uitgezocht. Zij kwamen tot dezelfde conclusie als ikzelf: er werd te veel geld teruggevorderd. Na talloze keren bellen en mailen kreeg ik het 7! weken later eindelijk voor elkaar dat ik op afspraak mocht komen om het hierover te hebben.

Alle papieren meegesleept inclusief berekeningen etc. en het gesprek aangegaan. Meneer had ook een hele stapel papierwerk liggen en daaruit bleek dat de berekeningen wel klopten en dit liet hij mij dan ook zien. Wat mij daarbij opviel was dat er gerekend werd met een salaris van mijn toenmalige werkgever en een zwangerschapsuitkering van het UWV die ik gelijktijdig ontvangen zou hebben. Dit klopte niet want zolang ik werkte kreeg de werkgever uitbetaald door UWV en niet ikzelf. Het bleek dat ze dus al die tijd dat ik aangaf dat de berekeningen niet klopten en dat ze mij teveel gekort hadden ze bleven rekenen met foutieve informatie. Ja, dan klopte hun berekening zeker wel. Uiteindelijk is dit goedgekomen en kreeg ik het teveel terugbetaalde bedrag weer terug!

In de tussentijd was ik echter wel bij de Voedselbank terecht gekomen omdat ik na het betalen van mijn rekeningen en het kopen van luiers en babyvoeding niks meer overhad om eten van te kopen en ik ook niet oneindig afhankelijk kon blijven van mijn ouders.

De eerste keer vond ik het doodeng en gênant om daar te komen. Maar de warmte en vriendschap die ik daar ervoer zorgden ervoor dat ik snel over die negatieve gevoelens heen was. En dan heb ik het nog niet eens over de tassen vol met eten, drinken, luiers, billendoekjes, kattenvoer, gebak voor onze verjaardagen, cadeaupakketten voor de verjaardagen van de kinderen en de dingen als tandpasta, wcpapier, douchegel die we kregen. Hartverwarmend wat ze degenen die het nodig hebben geven en daarnaast hebben ze ook altijd een vriendelijk woord, luisterend oor en een glimlach voor je.

Vandaag is de dag waar ik naar uitgekeken heb, de laatste keer dat ik heen ga. Want inmiddels is alle financiële bagger die door het bovenstaande verhaal veroorzaakt was eindelijk opgelost en ik heb een kleine 2 maanden geleden een geweldige baan met doorgroeimogelijkheden gevonden. Ik zit nu dan ook met gemengde gevoelens te wachten op mijn laatste pakket. Dolblij dat het klaar is, enorm dankbaar voor alles wat ik hier gekregen heb (zowel in de pakketten als qua vriendelijkheid etc) maar daarnaast ga ik de mensen hier missen. De mensen die zich inzetten voor de Voedselbank en zorgen dat alles goed geregeld wordt en iedereen zijn/haar pakket krijgt maar ook de mensen die ik tijdens het wachten op mijn beurt heb leren kennen en waarmee ik mooie gesprekken gevoerd heb, de mensen die ieder om een andere reden hier terechtgekomen zijn. Lieve allemaal, ik hoop dat jullie situatie ook zodanig veranderd dat jullie niet meer afhankelijk hoeven te zijn van hulp. Ik wens jullie het allerbeste toe en hoop jullie nog eens te zien en spreken!

Verkeershufter

Vind je het normaal om mensen bijna van de weg te rijden omdat jij haast hebt? Mensen zowat op de bumper te zitten omdat jij sneller op de plaats van bestemming wilt zijn? Weet je dat ik graag heelhuids na het werken terug bij mijn kinderen wil komen die bij mijn ouders op mij wachten? En dat die andere man of vrouw die ook zo door jou gehinderd werd ook graag veilig op de plaats van zijn of haar bestemming wil aankomen? Daar heb je vast niet aan gedacht toen je ons beide met je TCA taxi bijna van de weg drukte toen je moest ritsen. Ik liet die ander netjes voor en jij moest en zou nog tussen ons in rijden. Waarom?? Waarom drukte je mij bijna van de weg af en zat je zo te pushen bij degene voor je? Je had best wel een heer (of dame) in het verkeer kunnen zijn toch? Kost weinig moeite maar wordt enorm gewaardeerd. Was je te laat vertrokken op je rit naar Tata Steel? Of rij je altijd zo achterlijk? Weet je wel dat jouw rijgedrag ongelukken kan veroorzaken? Mensen gewond kan laten raken, gehandicapt kan maken of zelfs hun dood kan veroorzaken? Sta je daar wel eens bij stil als je zo achterlijk rijdt? Of boeit het je niets zolang je maar op tijd bent en betaald krijgt? Rij je ook zo als je passagiers in je taxi hebt zitten? Of ben je dan wel een nette vent (of dame)? Van een beetje rekening met anderen houden ga je echt niet dood hoor, het levert je juist eerder een glimlach, een dankjewel en respect op. 

Helpen op school

Een bijdrage leveren voor de basisschool van je kind(eren) hoeft niet moeilijk te zijn en al helemaal niet veel tijd te kosten. Iedereen kan dit op zijn/haar eigen manier invullen en alles wat je doet is waardevol voor jouw kind(eren) en zijn/haar (hun) klasgenootjes. 

Een kort gesprekje met een ander kindje kan al heel veel betekenen voor dat kindje dat zich dan gezien voelt. De kleine dingetjes zijn vaak het belangrijkste voor ze.

Er zijn voor allerlei activiteiten en uitstapjes geregeld wat extra handen nodig. Samen kom je een heel eind. 

Zo ben ik laatst samen met mijn jongste even aan het helpen geweest met het doorlezen van het pestprotocol, wat administratieve dingen voor de Schoolbibliotheek etc. Dit omdat ik 1 van de Schoolbibliotheek moeders ben en lid van de Ouderraad.

Vandaag had mijn middelste schoolkorfbaltoernooi. Ik had me aangemeld als begeleider voor haar team. Tussen 8.30 uur en 8.45 uur moesten we ons melden en om 9 uur was het officiële begin van het toernooi. Mijn oudste wierp zich op als mijn assistent en zo hebben we met zijn allen een gezellige dag gehad. Helaas kwam ons team niet zo ver maar ze hebben enorm goed hun best gedaan en waren erg enthousiast. Voor die blije gezichtjes doe ik het. En eerlijk is eerlijk, ik geniet net zo hard als de kinderen.

Als fantasie en de werkelijkheid door elkaar heen gaan lopen…

Een poosje geleden ging ik ’s avonds laat nog even tanken nadat ik bij iemand op visite geweest was. Het was donker en stil. Amper ander verkeer, weinig geluiden om me heen. Kleine jongen half slapend in zijn autostoeltje. Pinnen aan de pomp dus kon hij lekker blijven zitten. Tijdens het openen van mijn tank en het daaropvolgende pinnen ging alles nog goed. Ik leg mijn mobiel inclusief pinpas in de auto en begin met tanken. Op dat moment komt ineens uit het niets de gedachte in mij op dat ik eigenlijk wel heel erg kwetsbaar ben daar bij dat tankstation. Juist omdat het zo stil en donker was. Mijn gedachten (of fantasie) gingen met mij aan de loop. Wat nou als er ineens iemand mij zou meenemen? Wat zou er dan met mijn binkie gebeuren? Zou die ook meegenomen worden? Of zou hij achtergelaten worden? Maar wie zou er dan voor hem zorgen? Hij is nog te klein om alleen in de auto achter te blijven. En zo bleven mijn gedachten maar doorrazen terwijl mijn tank volliep en het kippenvel zich op mijn lichaam begon te vormen. Gelukkig was de tank snel vol en kon ik weer in mijn auto plaatsnemen om zo snel mogelijk naar huis te rijden. Het heeft nog wel even geduurd voordat ik het nare gevoel en de gedachten van me afgeschud had. 

Is het dan je fantasie die met je op de loop gaat doordat je teveel soortgelijke dingen hebt gelezen in je boeken of op tv gezien hebt in je favoriete programma’s? Komt het doordat er in de media de laatste tijd allemaal zorgwekkende dingen verschijnen die iedereen zouden kunnen overkomen doordat je op het verkeerde moment op de verkeerde plek bent? Komt het doordat je dingen hebt meegemaakt die je niet van je kunt afzetten en waarbij je niet weet of je het ergste inmiddels gehad hebt of dat er nog ergere dingen gaan komen? Of begint hetgeen wat je meegemaakt hebt zich op verwrongen wijze te vermengen met die boeken en programma’s en de dingen die je steeds vaker meekrijgt door de media? Waar het ook vandaan komt, het moet blijkbaar op de een of andere manier naar buiten. En in mijn geval was dat dus in het donker bij het tankstation…

Hebben jullie ook wel eens zulke dingen? Wil je je verhaal met ons delen? Reageren kan hieronder of via 1000waystoliveyourlife@gmail.com 

​Een relatie die dood is ….

Tegengekomen op Facebook en met toestemming geplaatst!
We maken allemaal wel eens de fout, dat we te lang blijven hangen in een relatie waar de liefde al vervaagt is, het is een sleur waar je in leeft, je houdt je vast aan herinneringen van wat is geweest.

De belangrijkste bouwstenen van een relatie is: eerlijkheid, openheid, respect en vertrouwen.

Als één  van deze dingen verdwenen is, dan loopt de relatie ten einde.

Als je niet meer eerlijk tegen elkaar kunt zijn, dan leef je in een leugen, hoelang kan je jezelf voor de gek houden voordat je dat zal begrijpen?

Als je niet open kan zijn tegen elkaar, wat heb je elkaar dan nog te vertellen, als je niet jezelf kunt zijn?

Als het respect is verdwenen en je te vaak ruzie maakt met elkaar, wat heb je dan voor leven?

Als je elkaar uitscheld of elkaar lichamelijk pijn doet, dan is de liefde allang verdwenen.

Als je elkaar niet kunt vertrouwen, wat heb je elkaar dan nog te geven?

Jaloezie is een ziekte, daar wil je niet mee leven.

Mensen blijven veelste lang bij elkaar hangen, ze blijven zich vasthouden aan iets wat geweest is.

Mensen blijven bij elkaar voor de kinderen, maar soms moeten we voor onszelf kiezen.

Als je problemen hebt dan moet je dat samen kunnen oplossen, er is geen relatie meer als je er niet samen voor zal vechten, alles in het leven komt van twee kanten en niet van één.

Een relatie is iets wat je moet blijven voeden, doe je dat niet dan zal de relatie dood bloeden, de liefde vervaagt met de tijd.

Als één van de belangrijkste bouwstenen is verdwenen, dan is het tijd om goed na te denken.

Je kunt je wel vasthouden aan een herinnering, maar dat is het verleden en niet de tijd waar je nu in leeft.

Soms groeien mensen uit elkaar, andere wensen, andere doelen, andere interesses die zich ontwikkelen in de jaren die voorbij gaan.

Dan is het tijd om voor jezelf te kiezen, knopen door te hakken, een oude deur sluiten zodat er een nieuwe deur open kan gaan.

Soms moeten we het vertrouwde laten gaan en kiezen voor een nieuw  bestaan.

Blijf niet te lang hangen in iets wat al dood is want is dood is dood, wat geweest is dat is geweest, dat komt nooit meer terug, blijf niet in het leven stil staan, maar ga vooruit…

De trieste waarheid is…

Tegengekomen op Facebook en met toestemming geplaatst.

​ Heel veel mensen zijn verliefd, maar ze zijn maar niet samen.

Mensen die niet aan de liefde toe willen geven door hun slechte ervaringen uit het verleden.

Mensen die zijn beschadigd door leugenaars en narcisten die niet goed voor hun waren.

Ze hebben een muur om hun hart heen gebouwd om zichzelf te beschermen, ze zijn klaar met al de pijn, verdriet en ellende.

Het is te zielig voor woorden dat mensen zo zijn behandeld en niet meer aan het mooiste wat er is willen toegeven.

Een beschadigde hart en ziel moet eerst helen, het heeft tijd nodig voor dat iemand weer liefde kan geven en durft te ontvangen.

Iemand moet zijn geloof in de liefde weer terug winnen en zijn onzekerheden overwinnen.

Niet iedereen zal iemand slecht behandelen, met de juiste persoon zal je de hemel op aarde ervaren.

Sommige mensen zullen voor je vechten en niet met je, als je je hart in het verleden heb geopend voor de verkeerde hou hem dan niet voor de juiste gesloten, zet hem open.

Wat echt te zielig is voor woorden dat er veel mensen zijn die samen leven en geen liefde voor elkaar voelen.

Mensen blijven bij elkaar omdat ze aan elkaar gewend zijn geraakt, mensen leven in een sleur of hebben Verlatingsangst.

Mensen blijven bij elkaar voor de kinderen, een fout die we allemaal wel eens hebben gemaakt, we blijven te lang hangen in een relatie die niet werkt!

Terwijl we knopen moeten doorhakken en verder moeten gaan met ons leven.

Het leven is te kort om ongelukkig te zijn het is aan onszelf om het beste er van te maken.

Een moeilijke keuze uit het leven vechten of opgeven!!!

Gemeenteperikelen

De Gemeente… Iedereen heeft wel te maken met de gemeente van de plaats waar hij of zij woont. Vaak gaat het om simpele dingen die zo geregeld zijn en dus hebben de meeste mensen dan ook goede ervaringen ermee. In dit blog ga ik het hebben over die keren dat het niet goed gaat en hoe moeilijk het is om in die gevallen je zaakjes netjes te kunnen regelen. Hierbij ga ik ervan uit dat degene die het contact met de gemeente heeft zich aan de regels en afspraken houdt, beschikt over normen en waarden en zich dus netjes en correct gedraagt naar de gemeente toe. Vanuit die invalshoek is het ook aan jullie om dit blog te lezen.

Meneer X, een bekende van mij, heeft zijn adreswijziging doorgegeven toen hij binnen de gemeente verhuisde. Deze wijziging heeft hij zelfs 2x doorgegeven aangezien het de 1e keer niet goed gegaan was. Hij ging er dus terecht vanuit dat deze doorgevoerd zou worden in de administratie van de gemeente. Enige tijd later lezen een aantal bekenden waaronder zijn ouders en ikzelf in een lokaal gratis krantje dat hij uitgeschreven is uit Nederland aangezien er geen huidige gegevens van hem in de gemeentelijke administratie te vinden zijn. Hij zou zomaar verdwenen zijn zonder bericht en niet te traceren zijn. Vreemd, heel vreemd als je het al 2x doorgegeven hebt, je abonnementen, elektra, gas, water etc allemaal op dat adres ontvangt en voor dat adres betaald. Als je gewoon werkt bij een hier in Nederland gevestigd bedrijf. En als je ook nog eens vrijwel elk weekend je kinderen bij je hebt en ze soms doordeweeks ook nog even bij hun moeder thuis bezoekt of ze bij je ouders ziet. Het heeft hem veel tijd, moeite en frustratie gekost om te bewijzen dat hij op het betreffende adres woonde, om aan te tonen waar hij werkte etc.

Als je nou denkt he, wat fijn dat het opgelost is en hij nu alles op orde heeft, dan moet ik je teleurstellen. Deze zelfde man is namelijk in augustus dit jaar een geregistreerd partnerschap aangegaan en heeft in oktober met zijn huidige partner een kindje erbij gekregen. De kleine werd geboren in het ziekenhuis in een andere gemeente dus gaat hij netjes geboorteaangifte doen daar op het gemeentehuis. Tot zijn verbazing merkt de ambtenaar die hem helpt op dat er in het “trouwboekje” verschillende dingen ontbreken zoals stempels. Gelukkig voor meneer X kent hij degene die de geboorteaangifte moet opnemen en wordt met diens hulp alles zo snel mogelijk in orde gemaakt (de ambtenaar hoefde sommige dingen niet meer uit te zoeken omdat deze hem/haar al bekend waren, maar hadden ze elkaar niet gekend dan was het een heel ander verhaal). Maar netjes van de eigen gemeente is het zeker niet.

Ikzelf ben nu ook al verschillende keren tegen dingen aangelopen bij de gemeente die voor veel extra werk, stress en kosten gezorgd hebben. Heel handig als je al last hebt van stressklachten.

Zoals ik in een eerdere blog al vertelde zit ik gedeeltelijk in de bijstandsuitkering. Ik doe mijn uiterste best om daar zo snel mogelijk weer uit te komen en om me zolang ik daarin zit te houden aan de bijbehorende plichten en regels.

In september 2016 werd mijn contract bij mijn toenmalige werkgever niet verlengd omdat ze geen vaste contracten gaven. Dat was 2 weken voordat ik uitgerekend was van mijn jongste. Dus moest het UWV de zwangerschapsuitkering vanaf dat moment rechtstreeks aan mij uitbetalen in plaats van aan mijn werkgever. De werkgever was vergeten een zwanger uit dienst verklaring in te sturen en daar begon de ellende…

Ik kreeg dus tijdelijk geen uitkering van UWV en dus kreeg ik een voorschot van de bijstand. Op dat moment was ik er enorm blij mee want anders had ik zonder geld gezeten. Toen mijn werkgever het formulier alsnog had ingevuld en opgestuurd kreeg ik van het UWV het geld waar ik recht op had. Het geld dat de bijstand had voorgeschoten moest ik natuurlijk terugbetalen. Tot zover was alles kristalhelder. Alleen hadden ze bij de gemeente niet in de gaten dat ze de berekeningen niet goed hadden gedaan. Ik werd teveel gekort en kreeg het financieel gezien zo moeilijk dat ik zelfs een beroep moest doen op de voedselbank. Ruim 7 weken lang heeft de gemeente geprobeerd mij af te schepen met de mededeling dat alles gewoon klopte, dan weer zou ik teruggebeld worden, dan weer zou het uitgezocht worden maar er gebeurde niks en ik kreeg ook steeds maar weer te horen dat alles klopte. Uiteindelijk was ik het spuugzat en heb ik een pittige brief geschreven waarin ik zowat een gesprek eiste waar ze mij dan hun berekeningen mochten laten zien. Ik heb me er dus als een pitbull in vastgebeten, heb van een vriendin ook hulp gekregen met het zelf uitrekenen van alles en uiteindelijk kreeg ik dat felbegeerde gesprek. De berekening van de gemeente werd mij getoond en daar was ook te zien wat er fout gegaan was. Ze hadden de periode dat ik nog wel werkte en mijn werkgever dus geld van het UWV kreeg voor mijn zwangerschapsverlof en de werkgever mij uitbetaalde verkeerd berekend. Volgens hun had ik zowel van mijn werkgever als van het UWV inkomsten ontvangen. Doordat zij het niet goed op een rijtje hadden en zo ontzettend lang bleven volhouden dat alles klopte heb ik in mijn kraamtijd met enorme financiële stress gezeten. Ik kon de rekeningen betalen en luiers en voeding voor de jongste en dan was alles op. Geld voor kleding, voer en grind voor de katten, zelfs geld voor eten voor mij en de andere 2 kinderen was er niet meer.

Ik heb het geluk gehad dat de mensen om me heen, mijn ouders in het bijzonder, mij ontzettend hebben geholpen. Maar wat nou als een ander in mijn schoenen stond? Iemand die geen netwerk om zich heen heeft? Die niet zo mondig is? Die het opgeeft ondanks zijn/haar gelijk? Wie komt er voor die mensen op?? 

Bij de geboorteaangifte van mijn jongste ging het ook verre van soepel. Er was een afspraak gemaakt, die moest verzet worden omdat het systeem plat lag. Kan gebeuren. Andere afspraak werd ook weer verzet. Ik zat daarover te stressen want je hebt natuurlijk maar beperkt de tijd voor het doen van een geboorteaangifte. En uiteindelijk duurde de hele geboorteaangifte ook eindeloos lang want er was een nieuw systeem en omdat de meeste kinderen tegenwoordig in het ziekenhuis geboren worden (en ik ze natuurlijk weer persé alledrie thuis moest krijgen 😉 ) duurde het erg lang want ze wisten niet precies hoe het systeem werkte. Helaas was ik zelf mee maar hebben ze tegenwoordig geen stoelen meer aan de kant van de balie waar de klant zich bevindt. Ik denk dat jullie wel begrijpen dat het behoorlijk zwaar werd zo te moeten staan en wachten terwijl ik een paar dagen daarvoor bevallen was. Op een gegeven moment was ik echt bang flauw te vallen.  En kwam dan ook de vraag in mij op waarom er geen stoelen meer stonden want er zouden ook oudere mensen, gehandicapte mensen etc. daar aan die balie verschijnen…

Afgelopen vrijdagmiddag kreeg ik tot mijn verbijstering een aangetekende brief van de gemeente. In de brief werd aangegeven dat mijn uitkering opgeschort werd en ik mogelijk zelfs een boete zou krijgen omdat ik niet had voldaan de informatieplicht die bij de bijstandsuitkering hoorde. De gegevens waar het om ging hadden uiterlijk 6 oktober bij ze ingeleverd moeten worden. 4 oktober had ik deze persoonlijk afgegeven aan de balie van het gemeentehuis en kreeg ik een ontvangstbevestiging. Maar ondertussen had ik dus wel een “dreigbrief” van ze gekregen. Witheet was ik. Had ik nou niet gereageerd, niets ingeleverd, dan vond ik de brief ook al behoorlijk dreigend overkomen maar als je je netjes aan de regels en afspraken houdt en dan zo’n brief ontvangt, dat komt hard aan kan ik jullie wel zeggen. Meteen de telefoon gepakt en erheen gebeld. Verhaal gedaan aan dame 1 die de telefoon aannam. Doorverbonden met dame 2, weer verhaal gedaan en te horen gekregen het wordt uitgezocht en u word teruggebeld. Natuurlijk was het vrijdagmiddag dus teruggebeld ben ik niet meer.

Hele weekend in de stress en nog steeds boos (ik kan zo ontzettend slecht tegen onrecht en mensen in zulke situaties laten wachten vind ik not done). Vanochtend de minuten bijna zitten aftellen tot ik ze kon bellen en meteen weer aan de telefoon gehangen. Verhaal gedaan aan dame 1, doorverbonden met dame 2, weer verhaal gedaan, doorverbonden met degene die de brief gestuurd had, weer het hele verhaal verteld. Meneer had de papieren echt niet ontvangen maar hij ging ernaar op zoek. Hoewel ik vriendelijk en correct bleef floepte er wel een “dat zeiden ze vrijdag ook al, ze zouden terugbellen en nu ben ik weer zelf jullie aan het bellen” uit mijn mond. Maar meneer beloofde zo snel mogelijk terug te bellen dus zei ik hem dat ik na half 12 weer bereikbaar zou zijn want ik moest bij IJmond Werkt in het vacaturecentrum gaan solliciteren. Meneer belde terug, om een uur of 10 zucht…. Nadat ik klaar was bij IJmond Werkt meteem maar weer teruggebeld en te horen gekregen dat de papieren op de verkeerde afdeling terecht gekomen waren. En dat mijn uitkering niet opgeschort werd. Uhhh ja, lijkt me nogal logisch want niet ik maar jullie zijn in gebreke gebleven…

Je moet er als burger toch op kunnen vertrouwen dat je de juiste documenten ontvangt? En dat er zorgvuldig wordt omgegaan met je gegevens? Dat hetgeen jij aanlevert op de juiste afdeling terechtkomt? 

Ik heb zelf momenteel niet heel veel vertrouwen meer in de gemeente na bovenstaande ervaringen. Ik hoop dat jullie betere ervaringen hebben!

Wil je reageren? Laat dan hieronder of op 1000waystoliveyourlife@gmail.com je bericht achter. Heb je een verhaal te vertellen maar ben je zelf niet zo’n schrijver? Stuur een korte mail en wie weet kunnen wij je verhaal voor je opschrijven.